Zespół Aspergera: co to jest i jakie są objawy?

Zespół Aspergera, określany również jako syndrom Aspergera nie jest chorobą, którą da się wyleczyć. Mimo to, cierpią na niego nie tylko dzieci oraz młodzież, ale także i dorośli.

Czym jest zespół Aspergera?

Syndrom Aspergera to zaburzenie pochodzenia autystycznego. Jego podstawowym objawem są trudności w nawiązywaniu oraz utrzymywaniu relacji międzyludzkich.

Zespół zauważył w 1944 roku Hans Asperger, austriacki lekarz, który spostrzegł, że kilkoro dzieci przebywających w dziecięcej klinice psychiatrii w Wiedniu znacząco odstaje od reszty pod względem relacji i zachowania.

Przyczyny zespołu Aspergera

Choć od zdiagnozowania SA, do dziś nieznane są przyczyny występowania Aspergera. Prawdopodobnie jednak ma on podłoże genetyczne. Ryzyko wystąpienia syndromu jest również większe w przypadku, kiedy ojciec jest po 40-stce. Inna jednak teoria mówi o tym, że zespół Aspergera posiada swoje korzenie w zewnętrznych czynnikach, które negatywnie wpływają na rozwój płodu w pierwszych ośmiu tygodniach od zapłodnienia. Wśród nich wymienia się między innymi dziecięce porażenie mózgowe, toksoplazmozę, urazy okołoporodowe oraz uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Objawy syndromu Aspergera

Wśród objaw, które mogą świadczyć o syndromie Aspergera mówi się przede wszystkim o trudnościach w nawiązywaniu, a także utrzymywaniu relacji z innymi ludźmi. Zwykle osoby cierpiące na SA nie mają zbyt wielu przyjaciół, a swoje kontakty opierają głównie na wspólnych pasjach i zainteresowaniach, a nie więzi emocjonalnej. Osoby z SA mają także różne zainteresowania i są zwykle skupieni na jednej dziedzinie, w której osiągają sukcesy, na przykład w astronomii lub matematyce.

Dla osób, które nie znają dobrze zespołu Aspergera, mogą odnieść wrażenie, że osoba chora jest zarozumiała, wyniosła i niedostępna, a także niezainteresowana znajomością. SA powoduje, że takim osobom ciężko jest też interpretować gesty i miny swoich rozmówców, nie odróżniają ironii, metafor czy gier słownych. Przekaz słowny traktują bardzo dosłownie, a w rozmowie wolą krótkie i zwięzłe komunikaty. Co więcej, u osób z SA nie można również zauważyć sygnałów, które będą świadczyły o ich zainteresowaniu rozmową, na przykład potakiwania głową lub kontaktu wzrokowego. Jest to spowodowane tym, że skupiają się na temacie rozmowy, a nie kontakcie.

Często uważa, że osoby z SA powinien leczyć lekarz psychiatra, bądź psychoterapeuta, a na ich przypadek najlepsza jest psychoterapia, jednakże jest to całkowicie błędne myślenie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *